New York Marathon 2016

I did it! TCS NY City marathon 2016, in 4:08. Geweldig, overweldigend en ook zwaar.
Veel dank voor alle support, aandacht en donaties voor Fight Cancer.

Fantastisch bedrag ingezameld van € 5.075,20.
Onderstaand een klein verslag en twee fotootjes, een vlak voor start en een day after.

Lieve groeten,
Esther

Zondagochtend 5:00 is zelfs NY City een donker gat. Ik loop met mijn doorzichtige plastic tas, zoals mij was opgedragen door de organisatie, in mijn hardloopoutfit én extra laag kleren langs een etalage ruit: ‘Nourish your adventures’. Was dat ‘t waarom ik dit wilde?? Heb 5 uur tijd om over na te denken. De marathon van New York is een waar geduld op proef wordt gesteld: 35.000 deelnemers (zoals ik de dag erna uit New York Times kon opmaken, met mijn naam geëindigd in middenmoot) moeten allemaal per bussen worden vervoerd naar Staten Island. Ik eet een donut, een reep, drink 3 koppen koffie (Dunkin’, geen Starbucks) eerder uitverveling dan uit honger en maak mij direct zorgen over mijn buik.

9:00, ik mag de coral in (vak van waaruit je naar de start loopt). Mensen dringen. Ik vraag aan de organisatie waarom mensen graag naar binnen willen maar er blijkt geen reden te zijn. Ik besluit nog 20 min in de zon te wachten voordat ik mijn oranje vak in ga en mij ontdoe van de extra lagen kleding. Ben blij dat ik die overigens aan heb want het is koud.

Om 10:15 gaat mijn schot, tweede wave. We gaan direct de brug over, links ligt New York te schitteren, strak blauwe hemel.  Ik voel de energie en de spanning. En dan zijn we in Brooklyn en de mensenmassa’s. Ik zet al snel mijn muziek uit. Het heeft geen zin. Mensen gillen, krijsen, hebben ratels, toeters, bellen én borden met de meest aanmoedigende maar soms ook beledigende teksten. Het is opletten. Asfalt is ongelijk en ik ben bang dat ik iemand schop of iemand mij bezeert. Er ‘lopen’ ook nog  gehandicapten mee (rolstoelen, blinden, eenbenigen ; allen met begeleiders in het geel). Mijn iphone geeft er al snel de brui aan. Too much denk ik. Ik passeer eindeloze rijen mensen, geef kindjes ‘high fives’. Heb geen idee waar ik loop, hoe hard en hoe lang ik nog moet. Ik heb honger. Ik denk aan Marlies en Ron en ben blij dat ik hier loop voor Fight Cancer. De onzekerheid knaagt echter aan mij. Waar ben ik? Ik passeer armoedige woningen en een Joodse buurt, waar het lijkt alsof ik terug ben in de jaren vijftig. Dan is daar een brug en kan ik mij enigszins lokaliseren. Ik ben ongeveer halverwege. Op de zwaarste brug, waarvoor ik ben gewaarschuwd, begint iemand achter mij te zingen: een geweldig mooie ervaring.

Ik ben in Manhattan. Eindeloos saai stuk. Een mevrouw deelt bananen uit die ik gretig aanneem. Ik denk aan Bini en Frederik. Moet huilen. Ik mis ze nu en ook op de dagen dat ze niet bij mij zijn. Ik lees een bord: ‘running is a mental sport, you are all insane’. Het klopt. 

Dan is er eindelijk verandering: The Bronx. Er staan hier beduidend minder mensen langs de kant. Dan via een brug rol ik terug Manhattan in: Fifth Avenue. De zon staat laag en ik zie slecht. Ben inmiddels echt moe. Om mij heen een compleet slagveld. Heel veel afhakende, lopende deelnemers waar ik zigzaggend om heen moet. Het is druk. Het publiek, rijen dik, blijft onverminderd gillen. Ik loop Central Park in. “You are almost there, you did it”. Heb de indruk dat ik mijn moeder zie en dat bleek later ook zo te zijn. Ik vraag aan iemand hoe laat het is en realiseer mij dat ik de 4 uur waarschijnlijk niet ga halen. Dan halverwege Central Park downhill schiet het in mijn bovenbenen. Ik kan niet meer, heb geen controle. Ik schreeuw tegen mijzelf en hoor mijn vader: “Je kunt het Esther”. Ik blijf tegen mijzelf schreeuwen dat ik dit kan. De mensen worden gek. Ze houden van de push. Eeuwenoude entertainment, realiseer ik mij. Maar voor mij, wat een dieptepunt. Nog maar 2 mile. Dan hoor ik de finish, gek genoeg zie ik ‘m pas als ik op 5 meter afstand ben. Ik doe nog een poging om te versnellen maar het heeft geen zin. Ik ga echt strompelend de finish over. Grijp een grote black mama beet. Ze loopt een paar meter mee en zegt tegen mij “You have to keep on moving”. Ik moet hysterisch lachen.

Iemand gooit mij een folie om én de medaille. Met beverige vingers probeer ik mijn telefoon en die gaat wonderbaarlijk genoeg aan. Ik zie dat Frederik mij net geprobeerd heeft te bellen en ik bel hem terug. Hij heeft mij gevolgd en feliciteert mij. Ik moet huilen. 4:08. Goed constant gelopen, zegt hij. Daarna bel ik mijn moeder die bij de exit staat. Ik krijg een tasje met eten en voel mij al iets beter na een reep. Ik waggel letterlijk naar de uitgang, zeker 2 mile. Dan krijg ik een grote blauwe poncho. En zie ik mijn moeder. Ik val haar om de nek. “You did it, girl”, zegt mijn moeder. We zijn heel blij om elkaar te zien en vergeten totaal een foto te maken. Ineens is NY heel klein.

161207_goedman

Share Button
Posted 07-12-2016 | 18:30

Esther Goedman will run the NYC Marathon on November 6th of 2016

The most famous marathon is a challenge itself. Besides she is raising donations for Fight Cancer.

Every donation is greatly appreciated.
http://fightcancer.igive.iraiser.eu/projects/ren-esther-ren

161031_goedmansponsor

Share Button
Posted 31-10-2016 | 20:33

Lof Magazine

Lof Magazine published in October 2013 an article written by Esther Goedman about spending the summer holidays in Botswana without her family: Solo op stap

(LOF http://lofonline.nl).

Schermafbeelding 2013-10-31 om 7.54.27 AM

Share Button
Posted 28-10-2013 | 07:00